Tüm Makaleler

İslam dünyasının 19. yüzyılda başlayan işgal süreci, Birinci Dünya Savaşı ile zirveye ulaşmış; Müslüman toplumlar İngiltere, Fransa, Rusya ve Çin gibi güçlerin asimilasyon politikalarına maruz kalmıştır. Ancak İngiliz sömürgeciliği, diğerlerinden farklı olarak sadece toprakları ve elitleri değil, toplumun zihnini ve dindarlık algısını da hedef almıştır. İngiliz kültürünün özellikle Hint alt kıtasında uyguladığı reformist yaklaşım, İslam dünyasının son 150 yıllık modernizasyon

İnsan, yaratılışı gereği yalnız yaşayamaz. Ne dünya yolculuğu tek başına sürdürülebilir ne de ahiret yürüyüşü. Bu yüzden insan, hayatı boyunca kendine benzeyen değil; kendisiyle aynı istikamete bakan bir dost arar. Çünkü dostluk, kan bağından önce gönül bağıdır. Aynı anneden doğmak kardeşlik için yeterli olabilir; fakat dostluk için aynı hedefe yürümek gerekir. Tarih boyunca bu hakikatin en berrak örneğini Peygamber Efendimizin (sallallahu aleyhi ve sellem) hayatında görürüz.

İslam düşünce tarihinde nasların lafzı ile ruhu, zahiri ile batını arasındaki denge her dönemde ilmi tartışmaların merkezinde yer almıştır. Ancak bu dengeyi bozarak nasların zahirî manalarını bütünüyle reddeden ve hakiki anlamın ancak “masum imam” gibi aşkın bir otorite tarafından bilinebileceğini iddia eden Batınîlik, dinin asıllarına yönelik en büyük tehditlerden biri olmuştur. Tarihsel süreçte Şia’nın İsmailiyye kolunda somutlaşan bu eğilim, dinin emir ve yasaklarını sözde

Binlerce yıllık Yahudi tarihini iki ana başlık altında inceleyebiliriz. İlki hükümranlık ve galibiyet, diğeri ise esaret ve sürgündür. Yahudi misyonerleri seçilmiş ırk olduklarını ve diğer insanlara sözde üstünlüklerini delillendirmek için Hz. Davut ve Süleyman (a.s lar) dönemine işaret ederken, finansal olarak bütün insanlığa, siyasi ve askeri olarak da Filistin halkına olan zulümlerini kamufle etmek için Bâbil ve Roma sürgününe, İspanyol ve Alman soykırımlarına delalet etme