Tüm Makaleler

Tasavvuf geleneğinde "hak yola rehberlik eden" anlamına gelen mürşitlik makamı, tarih boyunca hem büyük bir hürmete hem de ciddi tartışmalara konu olmuştur. Özellikle mürşidin yetki sınırları ve müridin teslimiyet ölçüsü, tenkitçiler ile istismarcılar arasında adeta bir savaş alanına dönüştürülmüştür. Bu hassas meseleyi, Kur’an ve Sünnet’in çizdiği "orta yol" üzerinden değerlendirmek, günümüzdeki kafa karışıklıklarını gidermek adına elzemdir. İslam hukukunda itaatin hiyerarşi

Mürşid; hak yola sevk eden, irşad eden ve olgunlaştıran manasıyla Cenâb-ı Hakk’ın Esmâü’l Hüsnâ’sından biridir. Tasavvufi ıstılahta ise mürşid; nefis ve şeytanın hilelerini tanıyan, bir üstat gözetiminde seyr-i sülûkünü tamamlamış ve irşad izni almış kâmil kimsedir. Ancak 20. yüzyılın başlarından itibaren İslam dünyasında yaşanan siyasi ve sosyal sarsıntılar, bu kadim kavramın anlam dairesinde ciddi kaymalara yol açmıştır. Geleneksel tasavvuf kaynaklarında bir mürşidde aranan

İnsanlık tarihi kadar eski olan Hak ve Batıl mücadelesi, her dönemde farklı kurumsal kimliklerle tezahür etmiştir. İslam düşünce geleneğinde, ilhamını vahiyden alan ve bireyin manevi terbiyesini merkeze alan tasavvufi yapılar bu sürecin en önemli halkalarından biridir. Tarihsel süreçte "tarikat" olarak kristalize olan bu yapılar, günümüzde yerini büyük oranda "tasavvufi cemaatlere" bırakmıştır. Bu değişim, sadece bir isim farklılığı değil; usul, gaye ve yapı bakımından köklü

İnsanlık tarihi, Hz. Âdem’in (a.s.) yaratılışıyla başlayan ve İblis’in "dosdoğru yol üzerinde oturma" yeminiyle şekillenen devasa bir mücadele alanıdır. Kur’an-ı Kerim’de A’râf Suresi’nde beyan edildiği üzere şeytan; insanı saptırmak için önünden, arkasından, sağından ve solundan yaklaşacağını ilan etmiştir. Bu saptırma çabaları, özellikle insanın asıl yaradılış gayesi olan "marifetullah"  yolunda daha girift ve tehlikeli bir hal alır. Tasavvuf yolunda mesafe kat etmek isteye